ب ک یb-k-y
(ض) بَكٰى يَبْكِيْ بُكَاءًbakā yabkī bukāʾan: to weep. ﴿فَلْيَضْحَكُوْا قَلِيْلًا وَّلْيَبْكُوْا كَثِيْرًا﴾ (At-Tawbah 9:82)
بَاكٍbāk (اصلاً بَاكِيٌaṣlan bākiy) pl. بُكِيٌّbukiyy: one who weeps (adjective on the pattern fāʿil). ﴿خَرُّوْا سُجَّدًا وَّبُكِيًّا﴾ (Maryam 19:58)
Form IV (ifʿāl) اَبْكٰى يُبْكِيْ اِبْكَاءًabkā yubkī ibkāʾan: to make someone weep. ﴿وَاَنَّهُۥ هُوَ اَضْحَكَ وَاَبْكٰى﴾ (An-Najm 53:43)