ش ح حsh-ḥ-ḥ
(ن) شَحَّ يَشُحُّ شُحًّاshaḥḥa yashuḥḥu shuḥḥan: to be greedy, to be miserly.
شُحٌّshuḥḥ (also a noun, ism dhāt): greed, miserliness. ﴿وَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهِۦ فَاُولٰٓئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ﴾ (Al-Ḥashr 59:9)
شَحِيْحٌshaḥīḥ pl. اَشِحَّةٌashiḥḥah (adjective on the pattern of فَعِيْلٌfaʿīl): greedy, miserly. ﴿اَشِحَّةً عَلَي الْخَيْرِ﴾ (Al-Aḥzāb 33:19)