خ ی بkh-y-b
(ض) خَابَ يَخِيْبُ خَيْبَةًkhāba yakhību khaybatan: to fail in one's aim. ﴿وَقَدْ خَابَ مَنْ حَمَلَ ظُلْمًا﴾ (Ṭā Hā 20:111); ﴿وَقَدْ خَابَ مَنْ دَسّٰىهَا﴾ (Ash-Shams 91:10)
خَآئِبٌkhāʾib (active participle, ism fāʿil): one who fails. ﴿فَيَنْقَلِبُوْا خَآئِبِيْنَ﴾ (Āl ʿImrān 3:127)