ف ز عf-z-ʿ
(س) فَزِعَ يَفْزَعُ فَزَعًاfaziʿa yafzaʿu fazaʿan: to be terrified, to be alarmed. ﴿فَفَزِعَ مَنْ فِي السَّمٰوٰتِ وَمَنْ فِي الْاَرْضِ﴾ (An-Naml 27:87)
فَزَعٌfazaʿ (verbal noun (maṣdar), also a noun (ism dhāt)): terror, alarm. ﴿لَا يَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْاَكْبَرُ﴾ (Al-Anbiyāʾ 21:103)
Form II (tafʿīl) فَزَّعَ يُفَزِّعُ تَفْزِيْعًاfazzaʿa yufazziʿu tafzīʿan: to remove terror from someone (Form II here is privative). ﴿حَتّٰٓى اِذَا فُزِّعَ عَنْ قُلُوْبِهِمْ﴾ (Sabaʾ 34:23)