ض و اḍ-w-ʾ
(ن) ضَاءَ يَضُوْءُ ضَوْءًاḍāʾa yaḍūʾu ḍawʾan (original form: ضَوَأَ يَضْوُؤُḍawaʾa yaḍwuʾu): to be bright, to shine.
ضَوْءٌḍawʾ pl. ضِيَاءٌḍiyāʾ (noun, ism dhāt): light. ﴿هُوَ الَّذِيْ جَعَلَ الشَّمْسَ ضِيَآءً﴾ (Yūnus 10:5) Form ifʿāl (intransitive and transitive) اَضَاءَ يُضِيْءُ اِضَاءَةًaḍāʾa yuḍīʾu iḍāʾatan: to be bright, to illuminate. ﴿كُلَّمَآ اَضَآءَ لَهُمْ مَّشَوْا فِيْهِ﴾ (Al-Baqarah 2:20); ﴿يَكَادُ زَيْتُهَا يُضِيْٓءُ﴾ (An-Nūr 24:35)